Maturidi’nin tefsiri bağlamında şefaat

Yükleniyor...
Küçük Resim

Tarih

2018

Dergi Başlığı

Dergi ISSN

Cilt Başlığı

Yayıncı

Erzurum Kültür Eğitim Vakfı Yayınevi

Erişim Hakkı

info:eu-repo/semantics/openAccess

Özet

Bu çalışmada Ebû Mansur el-Mâturîdî’nin Te’vîlâtü Ehli’s-Sünne diye de bilinen Te’vîlâtü’l-Kur’ân adlı eseri çerçevesinde şefaat mevzuu ele alınacaktır. Ebû Hanife’nin görüşleri temelinde ortaya çıkan Mâturîdîyye mezhebi imamına ait bu eserin araştırmacılar tarafından değişik açılardan ilmî değerlendirilmeye tabi tutulmasında fayda mülahaza etmekteyiz. Mâturîdî şefaatten bahsetmeye Mu’tezîle ve Haricilerin görüşlerini eleştirmekle başlamış, şefaat anlayışını da ilgili âyetler ve akli delillerle temellendirmeye çalışmıştır. Şefaat konusunda hadislerin varlığından bahsetmekle yetinen Mâturîdî tefsirinde şefaat edeceklerden çok şefaat edilecekler ve Mu’tezîle’ye cevap sadedinde zikrettiği şefaate konu olacak günahlar üzerinde durmuştur. Kur’an’da açık bir şekilde sadece meleklerin şefaat edebileceğinden bahsedilmekle birlikte Mâturîdî şefaat edeceklerin melekler, Hz. Peygamber ve diğer peygamberler olduğunu ifade eder. Alah’ın rızasını kazanmak için mümin olmayı yeterli gören Maturidi tevhid ehli olan herkesi günahına bakılmaksızın şefaatten faydalanacaklar içerisinde mütalaa etmektedir. Çalışma da Mâtrîdî’nin tefsiri yanında klasik tefsirlerden ve ilgili günümüz araştırmalarından da istifade edilecektir. Ayrıca şefaatin, sembolik bir mana taşıdığına ve Kur’an’ın şefaatin varlığını değil, aslında yokluğunu ispata çalışmakta olduğuna dair söylemler de değerlendirilecektir.
This study discusses “Intercession” theme within the scope of Ebû Mansur el-Mâturîdî’s work Te’vîlâtü’l-Kur’ân which is also known as Ahl al-Sünne. This work, belonging to Maturidi school of thought which emerged on the basis of Ebu Hanife’s thoughts, the founder of Hanefi sect, is considered to be worth to discuss from different points of view scientifically. Maturidi begins to mention “Intercession” by criticising the thoughts of Harici and tried to base it on relevant versicles and mental evidences. Contended with the existence of hadiths about intercession, Maturidi emphasizes those who are going to be interceded rather than the interceders and the sins that would be the subject of intercession in his gloss which he cited as an answer to Mu’tazilite. In the Qur’an it is clearly stated that only Angels can intercede. In addition to this Maturidi considers angles, The Prophet Mohammad and other prophets as the interceders. Maturidi who considers being a Muslim (believer) is sufficient for gaining God’s sake, also thinks that the monotheists are going to be among the interceded people no matter how sinful they are. In the study, classical hermeneutic texts (interpretations) and related current researches are going to be utilized besides Maturidi’s Hermeneutic texts (interpretations). In addition the expressions that are considering the intercession as having a figurative meaning and saying the Quran actually tries to prove the non-existence of intercession rather than its existence, will also be evaluated.

Açıklama

Anahtar Kelimeler

Mâturîdî, Şefaat, Dua, Kur’an, Mu’tezîle, Maturidi, Intercession, Prayer, The Qur’an, Mu’tazilite

Kaynak

EKEV Akademi Dergisi

WoS Q Değeri

Scopus Q Değeri

Cilt

0

Sayı

73

Künye